Kimseyi mutsuzluğumla rahatsız etmek istemiyorum
Hep bir isyanım var,mutlaka söylenecek bir şeyler bulabiliyorum
Bir gün inanılmaz mutlu bir insanım,ertesi gün saçmalayan gerizekalının teki
Açık yüreklilikle söyleyebilirim ben hatalı bir insanım
Kimse kabul etmez edemez hatalarını ve kusurlarını
Ben artık onlarla yaşamayı biliyorum
Seviyordum eskiden doğaçlamayı
Ama insanlar o kadar sahte ki,artık hepsine ayrı oyun oynuyorum
Belki oturup biri ciddi ciddi izlese benim bir günümü
Tiyatrocu olabileceğime kanaat getirebilir sanırım..
Kendimi sevemedim yıllarca
Neden diye sormayın çünkü bunun tek nedeni sizlersiniz
Karşımda rol yapan insanlar varken kendimi nasıl görebilirdim
Bir ayna olmalıydı beni bana tanıtacak
Doğru aynalar insanlara değiştirebileceklerini değiştirme,
değiştiremeyeceklerini kabul etme fırsatı verirmiş.
Anladınız mı şimdi beni?
Ben neden böyleyim?
Çocuk olmayı özledim
O saf duygular,temiz düşünceler,kin duygusu taşımayan bir beden,nefret nedir bilmeyen
bendim ben ama artık değilim öyle değilim.
Sayenizde her şeyi çok iyi öğrendim.
Teşekkür ederim…
Ama beklide hiç istemediğim şeylerdi bunlar..
Bilmesem de varlığından rahatsızlık duyduğum şeyler…
Zamana karşı hep bir yarışımız var.
Sevgileri bile zamanı kısıtlayarak yaşıyoruz.
Hep görüşmek zorundaymışsın sanki.Her dakika sana ona varlığını hissettirmek zorundaymışsın.
O zaten bilmiyor mu senin orada olduğunu?
Neden arayip o sırada durduk yere iltifat yağdırmak zorundayız?
Değiliz ama karşı taraf bunu istiyor…
Kendi isteklerimiz doğrultusunda değil karşı tarafların isteklerine göre yaşıyoruz.Farkında değilmisin?
Bu yüzden kendimizi sevemiyoruz.Kendimize saygımız olmuyor bazen hayatta…Çünkü kendi istediğimizi yaşayamıyoruz…
Bir insan gibi değil sanki bir robot gibi yaşıyoruz…
İllaki karşımızdakinin egosunu tatmin etmek zorunda hissediyoruz kendimizi…
Evet bunları yapıyoruz çoğumuz saçma sapan şeyler ama yapıyoruz..
Neden gerçekten yaşamak istediğimiz gibi yaşamıyoruz da hep rol yapıyoruz…
Neden?
Çünkü karşımızdaki kırılmasın,üzülmesin,beni yanlış anlayabilir(aslında doğru olan,içinden geçenler)bu söylediğim laflara kırılırsa beni bırakabilir düşüncesi hep hakim beynimizin içinde…
söyleyemediklerimizi içimizde tutup bir anda fırtına yaratabiliyoruz.
Bu da hep ilişkinin sonuna denk gelir öyle değil mi?
Garip ama gerçek hepimizin böyledir…Ayrılırken karşılıklı mutlaka bazı eksiklikler söylenir.Bütün kirli çamaşırlar gün yüzüne çıkar…
Sen benim için yetersiz bir insandın,sen beni yeterince doyuramadın,şunların yanlıştı bunların yapamadın vs…
Beklide onun sevdiğini düşündüğün hatta onu şımartmak için yaptığın bir hareketinin ve ya davranışının aslında onun hiç hoşuna gitmediğini öğrenirsin o son dakikada…
Bak yalanları yaşaya yaşaya ne hale geldik gördün mü?
Ona dünyadaki en güzel kadın olduğunu söyledik,hayatta onsuz yapamayacağımızı,bazen mutluluktan ölebileceğimizi,bir şeylerin hep eksik olacağını,sonsuza dek beraber olmamız gerektiğini,birbirimizi asla bırakmayacağımızı söyledik söz verdik her şey için…
Ama ayrılırken bunların hiç biri önemsendi mi?Verilen sözler, o söylenen güzel şatafatlı laflar bir çırpıda unutuldu gitti değil mi?
Hep birbirimizi kandırma yarışındayız…
Aslında hatayı en başta yapıyoruz biz..
Birbirimize dürüst olmuyoruz…birbirimizi hiç iyi tanıyamıyoruz…
Evet belki insanoğlunu tanımak gerçekten çok zor ama o anın tadını çıkartmaktan başka bir şey düşünmüyoruz ilişkilerde..
Ve ne oluyor?…
Birbirimizden bıkıyoruz…
Önce sık sık söylenen karşı tarafın gülücüklere ve mutluluğa boğan o güzel sözler bir anda kesiliyor..Sanki kelime dağarcımızdan uçup gidiyor…
Ardından onun en ufak en basit bir hatası bile,depremler yaratacak seviyeye geliyor…Her yaptığı şey gözümüze batıyor..
Evet onu iyi tanımamışsın şimdi anlıyorsun…
Kesinlikle acı çekiyorsun.Ben körmüşüm?Böyle bir şeyi nasıl yaparım?Bu insanla nasıl birlikte olabilmişim hala nasıl katlanabiliyorum diye yakınmaya başlarsın…
Sonuç gayet açık ve net…
Her şey bitti…
Evet ben hatalı bir insanım ama beni hataya sürükleyen ben değilim sizlersiniz…
Acımasızım biliyorum ama doğruları söylemeyi seviyorum…